Benim Sevgililerim!

Beni ilk kucağına aldığında, o nefis kokusu, ılık nefesi ve yumuşacık göğüsleriyle ilk aşkım oldu. Anneme bakıp ( muhtemelen) sevginin bu olduğunu hissettim. İlk sevgilimdi benim. Biraz kendime geldiğimde, güçlü kollar, en az annem kadar sıcak bir beden beni sarmaladı, koruyup gözledi. İlk sevgilimi terk etme zamanı gelmişti. Babamı keşfettiğimde gerçek aşkı bulduğumu düşündüm. Büyüyünce onunla evlenecektim, işte ikinci sevgilim tüm yakışıklılığıyla karşımdaydı. Ama zaman durmuyor ki, akıl da tabi, büyüyor geçen günlere uyarak. Babamla evlenemeyeceğimi anladığım o kara günden sonra başka erkeklere yelken açtım. Sırasıyla bir sürü kurbağa öptüm, hepsi kendine özgü çirkinlikleriyle kurbağa olarak kalmayı seçtiler. O dönem kedilerimle tanıştım ve gerçek sevgiliye kavuştuğuma inandım. Hiçbir kurbağa koynumdayken bu kadar mutlu olmamıştım. İşte üçüncü sevgilimi ilan ettiğim gündür o an. Derken kocamla tanıştım. Başka bir kurbağa olarak hayatıma girdi. Öptüm, değişmedi, bir aynaya baktım ki ben bir çirkin kurbağa olmuşum! Onunla hayatlarımızı birleştirdik. Dördüncü sevgilimi bulmuştum artık. E, insanın hayatında kaç sevgilisi, kaç değişik sevgi biçimini tanıması gerekebilir ki? Heralde dedim, bitti, dörtte kaldık. Ama dokuz ay sonra beşinci sevgilimi kollarıma verdiler. Bu ne minik, ne tatlı, ne garip bir kurbağaydı böyle. Hayatımı gerçekten değiştiren de beşinci sevgilim oldu. Ne sorun çıkarırsa çıkarsın, huysuzluklarına rağmen, dertlerine, zorluklarına, kaprislerine, herşeye rağmen en sevgilim oldu. O zaman anladım ki, emek verdikçe sevgililer kıymetleniyor. En çok uğraş verdiğim sevgilim, kapris yapamadığım, sürekli alttan aldığım tek yaratık, en çok değer verdiğim sevgilim olmuş. Halbuki verdiğimin yarısını bile alamadığım halde.

Sevginin bir yolculuk , sevgilinin ise o süre içinde değişerek yanına katılan yol arkadaşı olduğuna inanıyorum artık. Daha yolun sadece yarısını on sene geçtiğime göre, kimbilir tanışmam gereken kaç sevgili bekliyor beni diğer yarıda. Annem, oğluma her sarıldığında ‘tek aşkım, gerçek sevgilim, ‘ deyip duruyor. Demek ki en azından bir yeni sevgili garanti tanıyacağım. Ve annemin dediğine göre en en sevgili olan torun. Zaten geçmişime baktığımda, her yeni gelen, bir öncekinden daha değerli oldu. Bu da bana çok şey anlatıyor.

Yaşamımdaki tüm geçmiş ve şu an bulunan sevgililerime, bana bu yolculukta eşlik edip sevginin türlü anlamlarını öğrettikleri için teşekkür ediyorum. Ve kendimi gelecekteki tüm yeni aşklara açık bırakıyorum.

Sevgililer gününüz kutlu olsun...

Şikayetim Var! Oğlum Ödevini Yapmıyor!

Her akşam, her haftasonu bir kabusum var. Benim oğlanın ödevleri. Anaokulundan beri hep başımızın derdi oldu bu kağıt parçaları. Ne yaptıysak olmadı, beceremedik, ne çocuk hevesle sarıldı ödevlere ne de biz bu sorumluluğu zevkli hale getirebildik. Öğretmenleri alışır dediler, ilerde yapacak, bu geçici bir süre. Yok kardeşim, geçmedi gitti. Hala kavga-dövüş, hala bağırış, hala direnme. İlk olarak bu senin sorumluluğun dedik, yapmak zorundasın. Hiç umursamadı, erteleyeceği son dakikaya kadar erteledi, yapmadan okula gitti. Okuldan bir uyarı da gelmeyince, oh be dedi, bitmeyince bir halt olmuyor, niye yapayım ki? Derhal okula gittik, konuştuk öğretmenlerle. Dedik ki mahvettiniz bizi, yalancı çıkardınız, yapmayınca rezil olursun dedik, olmadım işte diye geldi eve, ne yapacağız şimdi? Okul güzelce işin içinden sıyrıldı, sizin sorumluluğunuz dedi ve konuyu kapadı. Okulda rezil olursun tehditi bitince işe ödülden girdik. Biten her sayfa sonunda eğlenceli vaatlerde bulunduk. Bir süre sonra vaatler peşinen alınmaya ve ders yapılmamaya başlandı. Sonunda vaatler sona erdi, çünkü hiç işe yaramıyordu, cezaya geçildi. Şu kadar saatte yapılmayan sayfa sayısı karşılığı TV seyretmeme, PS3 oynamama yasağı getirildi. Sonuç? Anne, cezam kaç günse ver de bitsin diyen bir oğlum var. Zaten ps3 cezam vardı, daha kötü ne verebilirsin ki diye yayılan bir çocuk! Peki kaç yılda bu noktaya geldik? Tam tamına 3 yılda. İlerde bizi ne bekliyor bilemem ama ben her ödev geldiğinde diken diken oluyorum, evden kaçmak istiyorum. Aslanım oğlum, akıllı çocuğum, zeki yavrum iltifatlarıyla başlayan 5 saatlik maratonun son dakikalarında atılan ölmek istiyorum, şiştim yeter çığlıkları bir ödev saatinin daha sonuna gelindiğini anlatıyor bizim evde. Eşimle nöbetleşe geçen bu saatler boyunca hırpalanan veli tazelenmek üzere çocuktan uzaklaştırılırken, diğer veli korkunç odaya girer. Şu an örneğin nöbetteki veli benim, PSP kapının önünde, çöp toplama saatine kadar bitmezse ödev PSP çöple gidecek! Ve Allahım, bitiyor işte, iki günlük maratonun finalini PSP tehditi tamamlıyor. Çocuğum bu kabustan da sağ salim çıkıyor, ama biz bittik. Baba kendini odaya kapamış, bilmiyorum nasıl gevşiyor, ben opera dinliyorum. Bu haftayı da bitirdik, mutluyuz!